Puppet on a string

Sorry voor de lange afwezigheid, maar ja. Spijtig genoeg is er meer te doen op deze wereld dan blogposts schrijven. What a paradise would that be.

Ik zit achter mijn laptopje, op mijn studioke, en Simon ligt hier achter mij in bed een middagdutje te doen. Het is heel verleidelijk om erbij te kruipen, maar dit is volgens mij het uitgelezen moment om nog eens iets te vertellen aan… wel, aan jullie he. Aan wie het lezen wil.

Toen Simon en ik al ‘een beetje’ ‘iets’ hadden, lees: verliefd aan het worden waren op elkaar, zagen we elkaar enkele keren in de week. We waren immers, zoals dat dan mooi heet, vrienden, en die kunnen elkaar af en toe zien. Toch? Natuurlijk, verliefde bakvis zijnde, wou ik hem veel zien. Vaak. Regelmatig. Maar ik was afhankelijk van mijn vrije momenten, de zijne, en natuurlijk de verplichtingen naar onze beider gezinnen toe. Soms spraken we af en ging het niet door omdat er iemand ergens gehaald moest worden, naartoe gebracht, omdat er thuis een familieavond gepland werd of omdat er gewoon geen tijd voor was (een mens moet nog ergens slapen ook).

Al dat getouwtrek en moeite doen om elkaar te zien maakte dat ik mij vaak echt een puppet on a string voelde. Mijn leven werd geleid, andere factoren dan ikzelf bepaalden hoe mijn week eruit ging zien. Die onzekerheid, dat wachten op elkaar nog eens ‘mogen’ zien, ik werd er gek van.

Vaak heb ik toen tegen mezelf gezegd: stop ermee. Je weet nog niet eens of je gevoelens wel beantwoord worden. En dan, wat als dat zo is? Ga je daar dan je huwelijk voor op het spel zetten? Dat van hem? Stop ermee, nu je nog kan, en laat je leven niet leven door andere mensen.

Toen we, na een periode van elkaar heel heel weinig zien, alletwee in onze thuissituatie tot een keerpunt waren gekomen en alletwee gingen scheiden, heb ik heel hard getwijfeld. Nu kon en mocht het wel. Wij twee, samen, voor echt. Lang de ene kant was het puppet on a string gevoel voorbij, langs de andere kant kwamen de schuldgevoelens tegenover Nick, mijn familie, mijn vrienden. Nu voluit voor deze relatie gaan ging overal de indruk wekken dat wij uit elkaar zijn gegaan omdat ik iemand anders heb, terwijl dat dus om tienduizend andere redenen was.

Langs de andere kant dacht ik: now or never. We zien wel wat het wordt tussen ons. We weten alletwee dat er geen garanties zijn, dat wij het wél gaan halen. Maar we zijn graag bij elkaar, maken veel plezier samen, zien elkaar graag. Dus wat dan nog? Ik heb geen glazen bol.

Wat wel wennen is, is het over de vloer komen bij Simon, aangezien hij en zijn ex ook nog samenwonen. Ik kom met haar overeen, gelukkig maar, en zijn kinderen weten in grote lijnen ook wel dat wij iets hebben. Het zijn twee slimmerikskes, zodat we dat hier bij ons zeggen.

Maar zo in zijn living staan te wachten tot hij ingepakt is en dan samen vertrekken, terwijl zijn ex en de kids daar blijven, dat zijn situaties waar ik het soms moeilijk mee heb. En dan komt dat puppet on a string gevoel weer een beetje terug: ik weet niet goed wat mijn plaats is op zo’n moment. Het hoort erbij, maar het liefste van al zou ik niet altijd degene zijn die papa weghaalt bij de kindjes. Het is niet altijd even gemakkelijk, maar met tijd en boterhammen zal dat wel goed komen zeker?

Scheiden: nooit aan beginnen! Of moet ik nu zeggen trouwen…?

Da’s ook wel snel

“Heb jij nú al een nieuwe vriend?”

Mijn ex-collega kon het maar niet verstaan. Ik, die ocharme anderhalve week alleen woon, heb een lief. Ze was de schok dat Nick en ik gaan scheiden nog niet goed te boven en daar kwam de volgende al. Niet alleen ging ik bij mijn man weg, maar ik had nog een ander ook.

Ik ben niet iemand die graag verantwoording aflegt bij mensen die geen zaken hebben met mijn liefdesleven, dus ik heb mij er met een ‘ja, en?’ vanaf gemaakt. Maar is mijn situatie nu zo abnormaal?

Zoals jullie (althans als jullie de ‘over Liv’-pagina gelezen hebben) weten, ben ik het zeer gelukkige lief van mijn lief, Simon. Ondertussen zijn we een zevental maanden samen, en alletwee aan het scheiden van onze respectievelijke partners. Ik hoor jullie al denken: typisch: kalverliefde en twee huwelijken naar de maan. Maar zo is het niet gegaan.

Het ging al een hele poos niet zo goed meer met Nick en mij. Het typische verhaal was ook op ons van toepassing: we wilden andere dingen, waren met elkaar niet meer gelukkig, deden verwoedde pogingen om meer in elkaars leven te geraken maar het ging niet meer. Althans: voor mij niet. Maar: je hebt een zoontje, een appartement, bent nog geen vijf jaar getrouwd: dan begin je te denken dat het aan jezelf ligt. Dus deed ik mijn best, om te praten en te horen waar onze verschillen lagen, waar we elkaar tegemoet konden komen op vlak van onze relatie. We wilden beiden meer dingen die ‘over onszelf’ gingen in plaats van over ons als koppel, en dus ging ik een cursus volgen en nam Nick zijn muziekacademie terug op.

Simon zat in dezelfde cursus. Ik vond hem eerst maar niets: ik ben nogal een uitbundige flapuit en de eerste indruk die ik van hem had was totaal tegenovergesteld. Maar na een tijdje begonnen we te mailen, eerst over iets uit de cursus, dan over ons werk, dan over onze privé. Ik keek uit naar zijn mails en zette mijn iPhone ‘s nachts stiekem wat harder zodat ik wakker zou worden als hij mij op een laat uur nog een mail stuurde. En ik werd verliefd, smoorverliefd.

Wat er in die periode allemaal gebeurd is ga ik jullie besparen, dat zou nogal een epistel worden. Misschien later nog, dat hebben jullie nog te goed. Maar uiteindelijk besloot ik, om ongeveer 85% andere redenen dan de reden ‘verliefd op Simon’, bij Nick weg te gaan. Bij Simon ging het ook niet denderend en zijn vrouw zette ondertussen, niet geheel onverwachts, de scheiding in gang. En zo geschiedde, dus.

Aangezien wij dus al een hele tijd ‘iets’ ondefinieerbaars hadden toen Nick en ik nog samen waren, verzwijg ik meestal dat wij al zo lang samen zijn. Dan ben ik al helemaal de vrouw die haar man een half jaar bedrogen heeft met een ander, en zo was het helemaal niet. Het zijn ook niemand zijn zaken, denk ik dan. We zijn nu samen en that’s that. En wat de toekomst brengt, dat zien we wel.

Bij deze, lieve collega’s: ik hou van jullie maar shut the f* up, ik ben gelukkig ;-D

Moneymoneymoney

Mijn eerste kinderloze weekend is achter de rug, en ik heb het overleefd. Hoera. Ik mis mijn klein Joppe’tje ongelofelijk, maar had gelukkig wat afleiding. Ik ben ongeveer van vrijdagavond tot deze voormiddag in bed blijven liggen: ik vertoefde namelijk in het zeer aangename, warme en knuffelige gezelschap van Simon.

Naast snoezelen en de godganse ochtend in bed blijven (tja, je bent jong en je wilt wat) hebben we nog iets heel belangrijks gedaan: mijn financiën op orde gebracht. Ik ben namelijk geen echte kei in boekhouden. Understatement van de week, zeg gerust: ik ben een ramp met cijfers. Ik kan wel een bladje pakken en opschrijven welke rekeningen ik die maand verwacht te moeten betalen, maar om de een of andere reden heb ik altijd meer maand over dan geld.

Simon daarentegen is een wizard als het daarop aankomt. Hij toverde daar uit zijn USB-stick de een of andere spreadsheet, voerde mijn inkomsten en uitgaven in en tadaa, daar stond het, zwart op wit, ik moet zorgen dat ik een goedkoop appartement vind, want ik kan geen 500€ huur betalen. Volgens mijn geweldig papiertjesgekrabbel wel, volgend De Spreadsheet niet. En De Spreadsheet had nog gelijk ook: ik was vergeten dat je zo af en toe eens een grote factuur krijgt die voorzien is in je maandelijkse uitgaven. Autoverzekering, bijvoorbeeld. Provinciebelasting. En nog van die moeilijke woorden. Dus, braaf sparen daarvoor, en geen zotte kosten doen. Geen handtassen kopen, de schoenen laten staan en vooral niet elke dag op het werk een broodje kopen en alles zal goed komen.

Dat zette mijn gedachten natuurlijk in gang: ik wil ook wel eens iets leuks kunnen doen. Mijn lief trakteren op een avondje uit. Mijn klein Joppewonder een nieuwe trein kopen. Eens goed zot gaan doen in de solden. En nog van dat. En volgens De Spreadsheet heb ik daar helemaal geen geld voor. Dus rest er mij maar één ding te doen: ergens geld vandaan toveren. Een bijverdienste zoeken, bijvoorbeeld.

In mijn goeie moed zetten ik gisteren een zoekertje voor een bijverdienste online: dat is er snel weer afgegaan. Ik kreeg de ene mail na de andere op livengelen(at)gmail(dot)com of ik soms geïnteresseerd was om als ‘gezelschapsdame’ bij te verdienen. En ze bedoelden niet de oude-madammekes-de-gazet-voorlezen-soort, eerder de rijke-vetzakken-hun-lusten-laten-botvieren-soort. Dank je feestelijk, maar daar pas ik voor.

Wat mijn droombijverdienste zou zijn? Columniste. Oh wat ben ik jaloers op die geweldige Nele in de Flair die elke week vertelt over haar bedpret, de fetishen van haar one-night-stands of over hoe mannen onder elkaar toch stiekem meten wie de grootste heeft. Heerlijk.

Dus bij deze een warme oproep: connecties bij de Flair of eender waar? Zoeken ze nog ergens een freelance ‘copywritresse’ of iets wat daarop lijkt? Let me know! Je doet deze single mama er een enorm plezier mee en mijn eeuwige dankbaarheid is de jouwe.