Ik zit achter mijn laptopje, op mijn studioke, en Simon ligt hier achter mij in bed een middagdutje te doen. Het is heel verleidelijk om erbij te kruipen, maar dit is volgens mij het uitgelezen moment om nog eens iets te vertellen aan… wel, aan jullie he. Aan wie het lezen wil.

Toen Simon en ik al ‘een beetje’ ‘iets’ hadden, lees: verliefd aan het worden waren op elkaar, zagen we elkaar enkele keren in de week. We waren immers, zoals dat dan mooi heet, vrienden, en die kunnen elkaar af en toe zien. Toch? Natuurlijk, verliefde bakvis zijnde, wou ik hem veel zien. Vaak. Regelmatig. Maar ik was afhankelijk van mijn vrije momenten, de zijne, en natuurlijk de verplichtingen naar onze beider gezinnen toe. Soms spraken we af en ging het niet door omdat er iemand ergens gehaald moest worden, naartoe gebracht, omdat er thuis een familieavond gepland werd of omdat er gewoon geen tijd voor was (een mens moet nog ergens slapen ook).

Al dat getouwtrek en moeite doen om elkaar te zien maakte dat ik mij vaak echt een puppet on a string voelde. Mijn leven werd geleid, andere factoren dan ikzelf bepaalden hoe mijn week eruit ging zien. Die onzekerheid, dat wachten op elkaar nog eens ‘mogen’ zien, ik werd er gek van.

Vaak heb ik toen tegen mezelf gezegd: stop ermee. Je weet nog niet eens of je gevoelens wel beantwoord worden. En dan, wat als dat zo is? Ga je daar dan je huwelijk voor op het spel zetten? Dat van hem? Stop ermee, nu je nog kan, en laat je leven niet leven door andere mensen.

Toen we, na een periode van elkaar heel heel weinig zien, alletwee in onze thuissituatie tot een keerpunt waren gekomen en alletwee gingen scheiden, heb ik heel hard getwijfeld. Nu kon en mocht het wel. Wij twee, samen, voor echt. Lang de ene kant was het puppet on a string gevoel voorbij, langs de andere kant kwamen de schuldgevoelens tegenover Nick, mijn familie, mijn vrienden. Nu voluit voor deze relatie gaan ging overal de indruk wekken dat wij uit elkaar zijn gegaan omdat ik iemand anders heb, terwijl dat dus om tienduizend andere redenen was.

Langs de andere kant dacht ik: now or never. We zien wel wat het wordt tussen ons. We weten alletwee dat er geen garanties zijn, dat wij het wél gaan halen. Maar we zijn graag bij elkaar, maken veel plezier samen, zien elkaar graag. Dus wat dan nog? Ik heb geen glazen bol.

Wat wel wennen is, is het over de vloer komen bij Simon, aangezien hij en zijn ex ook nog samenwonen. Ik kom met haar overeen, gelukkig maar, en zijn kinderen weten in grote lijnen ook wel dat wij iets hebben. Het zijn twee slimmerikskes, zodat we dat hier bij ons zeggen.

Maar zo in zijn living staan te wachten tot hij ingepakt is en dan samen vertrekken, terwijl zijn ex en de kids daar blijven, dat zijn situaties waar ik het soms moeilijk mee heb. En dan komt dat puppet on a string gevoel weer een beetje terug: ik weet niet goed wat mijn plaats is op zo’n moment. Het hoort erbij, maar het liefste van al zou ik niet altijd degene zijn die papa weghaalt bij de kindjes. Het is niet altijd even gemakkelijk, maar met tijd en boterhammen zal dat wel goed komen zeker?

Scheiden: nooit aan beginnen! Of moet ik nu zeggen trouwen…?

Mijn ex-collega kon het maar niet verstaan. Ik, die ocharme anderhalve week alleen woon, heb een lief. Ze was de schok dat Nick en ik gaan scheiden nog niet goed te boven en daar kwam de volgende al. Niet alleen ging ik bij mijn man weg, maar ik had nog een ander ook.

Ik ben niet iemand die graag verantwoording aflegt bij mensen die geen zaken hebben met mijn liefdesleven, dus ik heb mij er met een ‘ja, en?’ vanaf gemaakt. Maar is mijn situatie nu zo abnormaal?

Zoals jullie (althans als jullie de ‘over Liv’-pagina gelezen hebben) weten, ben ik het zeer gelukkige lief van mijn lief, Simon. Ondertussen zijn we een zevental maanden samen, en alletwee aan het scheiden van onze respectievelijke partners. Ik hoor jullie al denken: typisch: kalverliefde en twee huwelijken naar de maan. Maar zo is het niet gegaan.

Het ging al een hele poos niet zo goed meer met Nick en mij. Het typische verhaal was ook op ons van toepassing: we wilden andere dingen, waren met elkaar niet meer gelukkig, deden verwoedde pogingen om meer in elkaars leven te geraken maar het ging niet meer. Althans: voor mij niet. Maar: je hebt een zoontje, een appartement, bent nog geen vijf jaar getrouwd: dan begin je te denken dat het aan jezelf ligt. Dus deed ik mijn best, om te praten en te horen waar onze verschillen lagen, waar we elkaar tegemoet konden komen op vlak van onze relatie. We wilden beiden meer dingen die ‘over onszelf’ gingen in plaats van over ons als koppel, en dus ging ik een cursus volgen en nam Nick zijn muziekacademie terug op.

Simon zat in dezelfde cursus. Ik vond hem eerst maar niets: ik ben nogal een uitbundige flapuit en de eerste indruk die ik van hem had was totaal tegenovergesteld. Maar na een tijdje begonnen we te mailen, eerst over iets uit de cursus, dan over ons werk, dan over onze privé. Ik keek uit naar zijn mails en zette mijn iPhone ‘s nachts stiekem wat harder zodat ik wakker zou worden als hij mij op een laat uur nog een mail stuurde. En ik werd verliefd, smoorverliefd.

Wat er in die periode allemaal gebeurd is ga ik jullie besparen, dat zou nogal een epistel worden. Misschien later nog, dat hebben jullie nog te goed. Maar uiteindelijk besloot ik, om ongeveer 85% andere redenen dan de reden ‘verliefd op Simon’, bij Nick weg te gaan. Bij Simon ging het ook niet denderend en zijn vrouw zette ondertussen, niet geheel onverwachts, de scheiding in gang. En zo geschiedde, dus.

Aangezien wij dus al een hele tijd ‘iets’ ondefinieerbaars hadden toen Nick en ik nog samen waren, verzwijg ik meestal dat wij al zo lang samen zijn. Dan ben ik al helemaal de vrouw die haar man een half jaar bedrogen heeft met een ander, en zo was het helemaal niet. Het zijn ook niemand zijn zaken, denk ik dan. We zijn nu samen en that’s that. En wat de toekomst brengt, dat zien we wel.

Bij deze, lieve collega’s: ik hou van jullie maar shut the f* up, ik ben gelukkig ;-D

Naast snoezelen en de godganse ochtend in bed blijven (tja, je bent jong en je wilt wat) hebben we nog iets heel belangrijks gedaan: mijn financiën op orde gebracht. Ik ben namelijk geen echte kei in boekhouden. Understatement van de week, zeg gerust: ik ben een ramp met cijfers. Ik kan wel een bladje pakken en opschrijven welke rekeningen ik die maand verwacht te moeten betalen, maar om de een of andere reden heb ik altijd meer maand over dan geld.

Simon daarentegen is een wizard als het daarop aankomt. Hij toverde daar uit zijn USB-stick de een of andere spreadsheet, voerde mijn inkomsten en uitgaven in en tadaa, daar stond het, zwart op wit, ik moet zorgen dat ik een goedkoop appartement vind, want ik kan geen 500€ huur betalen. Volgens mijn geweldig papiertjesgekrabbel wel, volgend De Spreadsheet niet. En De Spreadsheet had nog gelijk ook: ik was vergeten dat je zo af en toe eens een grote factuur krijgt die voorzien is in je maandelijkse uitgaven. Autoverzekering, bijvoorbeeld. Provinciebelasting. En nog van die moeilijke woorden. Dus, braaf sparen daarvoor, en geen zotte kosten doen. Geen handtassen kopen, de schoenen laten staan en vooral niet elke dag op het werk een broodje kopen en alles zal goed komen.

Dat zette mijn gedachten natuurlijk in gang: ik wil ook wel eens iets leuks kunnen doen. Mijn lief trakteren op een avondje uit. Mijn klein Joppewonder een nieuwe trein kopen. Eens goed zot gaan doen in de solden. En nog van dat. En volgens De Spreadsheet heb ik daar helemaal geen geld voor. Dus rest er mij maar één ding te doen: ergens geld vandaan toveren. Een bijverdienste zoeken, bijvoorbeeld.

In mijn goeie moed zetten ik gisteren een zoekertje voor een bijverdienste online: dat is er snel weer afgegaan. Ik kreeg de ene mail na de andere op livengelen(at)gmail(dot)com of ik soms geïnteresseerd was om als ‘gezelschapsdame’ bij te verdienen. En ze bedoelden niet de oude-madammekes-de-gazet-voorlezen-soort, eerder de rijke-vetzakken-hun-lusten-laten-botvieren-soort. Dank je feestelijk, maar daar pas ik voor.

Wat mijn droombijverdienste zou zijn? Columniste. Oh wat ben ik jaloers op die geweldige Nele in de Flair die elke week vertelt over haar bedpret, de fetishen van haar one-night-stands of over hoe mannen onder elkaar toch stiekem meten wie de grootste heeft. Heerlijk.

Dus bij deze een warme oproep: connecties bij de Flair of eender waar? Zoeken ze nog ergens een freelance ‘copywritresse’ of iets wat daarop lijkt? Let me know! Je doet deze single mama er een enorm plezier mee en mijn eeuwige dankbaarheid is de jouwe.

Om half negen al liep ondergetekende op de Meir in Antwerpen. Goed vroeg vertrokken, goede parkeerplaats gevonden, alvast eens naar de etalages kijken. Ik wou er vroeg bij zijn om eerste keus te hebben in de kinderkleren voor Joppe om daarna ongestoord mijn slag te kunnen slaan. Tot mijn grote verbazing was de H&M al open om half negen, en aangezien buiten nog steeds diepvriestemperaturen waar te nemen vielen, besloot ik dan maar om daar mijn jacht te beginnen.

Na een goed dik halfuur had ik mijn armen vol met broeken, t-shirts, pyama’s, hemdjes, sokken en truien voor Joppe en een jas, kleedjes, truien, ondergoed en nog vanalles voor mezelf. Ik was klaar om de vervelende wachttijd aan de kassa te doorstaan. Je moet er wat voor over hebben.

Toen het mijn beurt was en ik de kassa had bedolven onder mijn bijna-aanwinsten, begon de vriendelijke jongedame aan de andere kant van de toog de items in te scannen. De soldenprijzen hingen er apart aan, en hier gaat H&M dus erg in de fout. De soldenprijzen zijn nog NIET, I repeat: nog NIET, ingegeven in de kassa. De jongedame moest dit zelf doen.

Geen erg denk je dan: je scant de broek in: 24.95€. Je drukt op één of andere ‘verander de prijs’ knop en typt in: 5€. En klaar is kees. Nee, zo dacht de H&M: laten we onze verkoopsters eens uitdagen: in de plaats van een ‘verander de prijs’ knop geven we hen een ‘geef kortingsbedrag in’ knop.

En daar wringt het schoentje. Oude prijs: 24.95€. Nieuwe prijs: 5€. Je zag de jongedame haar voorhoofdsspieren samentrekken bij deze moeilijke rekensom. Zelf tot 19.95€ als kortingsbedrag komen lukte haar niet, dus nam ze er haar voorgedrukt tabelletje bij en zocht ze het bedrag op. Better safe that sorry.

Aan het voorlaatste item zag ik dat ze een fout maakte. Ik wees haar, in mijn immer beleefde tone-of-voice, erop dat ik tien euro meer korting had moeten krijgen. Een grondige (me dunkt) analyse van het kassaticket later gaf ze me gelijk, waarop ze prompt de hele boel annuleerde en van nul terug begon in te scannen. Tot grote ergernis van de andere wachtende mama’s achter mij.

Hoe kan het nu zijn dat deze jongedames geen enkel wiskundig inzicht bezitten? Zelfs voor een 6.95€ naar 5€ nam ze haar tabelletje erbij. Scande ze drie identiek geprijsde items na elkaar, nam ze er drie keer haar tabel bij. De drang om het juiste bedrag iedere keer voor te zeggen was groot, maar ik heb me ingehouden.

Lieve winkelende mama’s, sorry voor het wachten. Ik deed het niet expres. Een petitie voor een verplichte cursus ‘optellen en aftrekken onder de honderd’ voor deze dames volgt.

Ik vraag me af wat jullie er zo allemaal van denken, van mijn geblog. En wat in mijn posts maakt dat jullie mij willen volgen. Toegegeven, als ik de soapserie (die mijn leven af en toe is) eens grondig van dichtbij bekijk, zou ik mijzelf ook wel willen volgen. Meer nog: ik zou speciaal naar de Delhaize rijden voor een zak goede chips en een fles Gini en ik zou me comfortabel voor de televisie zetten met een kussentje en een fleecedekentje. En dan onverstoorbaar naar het scherm staren terwijl ik probeer op de tast de chips in mijn mond te krijgen. Ik zou aan het einde van elke aflevering in spanning afwachten wat er de volgende keer gaat gebeuren, en ik zou mijn digitale televisie op ‘alle afleveringen opnemen’ zetten. Zo spannend gaat het er af en toe aan toe.

Deze dichterlijke vrijheid terzijde, is het momenteel best rustig en saai. Kijkcijferval van jewelste. Er gebeurt niet heel veel. Misschien ook maar goed zo: even een winterstop in al dat gerollercoaster van mij. Maar waar komen die followers dan vandaan, juist nu? In volle komkommertijd?

Eén van mijn followers, al zit hij niet op twitter, is volgens mij Simon. Ik verdenk hem ervan stiekem mijn blog te lezen en er niets over te zeggen. Misschien vindt hij het maar niets. Misschien vindt hij het leuk mij in de waan te laten. Misschien is hij wel ongelofelijk benieuwd of ik hier ontboezemingen ga doen over zijn kookkunsten, bedprestaties of gekke kantjes. Misschien plot hij wel een ongelofelijke blogrevanche waarin hij aan de wereld vertelt wat mijn gekke kantjes allemaal zijn. Of misschien zit het allemaal in mijn hoofd.

Lieverd, als je dit leest: ik vind je leuker met een five-o’clock-shadow.

Net zoals met kerstmis heb ik ook niet echt iets met nieuwjaar. En ik vind het ook niet erg om het niet uitbundig te vieren, ik ben zo geen zuip-je-zat-en-dans mens dus een rustig avondje bij mijn familie is voor mij de perfecte afsluiter. Ik miste mijn lieve Simon wel, die bij zijn ouders nieuwjaar aan het vieren was. Maar dat halen we volgend jaar wel in. Ofzo.

Iedereen is volop lijstjes aan het posten met goede voornemens voor 2010. Ik heb het voorbije jaar een hoop dingen bereikt zonder ze mij eerst voorgenomen te hebben: ik ben gestopt met roken (al een half jaar, hoera voor mezelf), heb ander werk gezocht en gevonden, heb ervoor gekozen uit mijn disfunctionele relatie met Nick te stappen en ben alleen gaan wonen. Niet slecht. Dus misschien is het een betere tactiek om er géén te maken en achteraf te concluderen dat het een fantastisch jaar is geweest vol onvoorziene gebeurtenissen?

Wat het ook wordt: ik wens jullie allemaal een beter 2010 dan 2009. Dan kan het alleen maar spectaculair meevallen (-:

Waar ben ik momenteel nog mee bezig: het opmaken van het Zeer Belangrijke Lijstje. De solden komen eraan, zaterdag, en ik ben daar, alle bescheidenheid terzijde, enorm goed in. Ik ben zo één van die zeldzame zielen die kan genieten van de overvolle winkelstraten, het aanschuiven aan de kassa’s met je armen vol, het speuren naar koopjes, de triomf van -70% op iets dat mijn vriendin aan de originele prijs betaald heeft.

Als recently-single mama moet ik zaterdag allereerst zorgen voor een halfjaarvoorraad kleren voor mijn kleine Joppe, die ondertussen al een 104 draagt, en dat op 2 jaar. Hij groeit als kool en dus koop ik twee maten vooruit in de oslden, in de hoop dat hij tot de volgende soldenperiode zal toekomen. Aangezien we vanaf deze week co-ouderschap doen, en onze Joppe nét uit zijn autostoel gegroeid is, moeten er ook nog eens twee (!) nieuwe autostoelen worden gekocht, en een nieuwe matras voor op zijn bed bij mij.

Daarna ben ikzelf aan de beurt: eerst de essentials, daarna de foliekes, en dan hopen dat ik nog geld over hou voor een paar cadeautjes. Het lijkt misschien dat ik een groot budget ter mijner beschikking heb, maar nee, verre van: ik heb ongeveer 150 à 200 euro te besteden aan mezelf, en aan Joppe ongeveer 150€ kleding en nog eens 150€ autostoelen en dan zal het zowat op zijn.

Alhoewel ik niet kapitaalkrachtig ben dit jaar, zal het er niet minder leuk om zijn: ik ben een kei in het “zo veel mogelijk stuks voor zo weinig mogelijk geld” shoppen. Ik droom, zoals quasi alle vrouwen, ook wel van een échte Vuitton-handtas, Jimmy Choo’s ofgewoon een outfitje uit de InWear/Matinique. Maar ik weet dat dat, nu althans, gewoon niet in mijn mogelijkheden ligt. En ik vind het helemaal niet erg: niemand weet dat mijn fancy outfitjes, waar de collega’s op het werk complimentjes over maken, 25% Zara, 25% H&M en 50% Zeeman zijn.

Zie je dat eraan? Nope.

Looking good? Oh yes.

Even een woordje ter verduidelijking. De voorbije vijf nachten heb ik er vier in de arme van mijn lief doorgebracht. That’s a first, want gezien al dat scheiden en verhuizen en tijdelijk bij vriendinnen wonen enzo, is het niet makkelijk om veel bij elkaar te slapen. Maar, we grijpen kansen waar we ze zien, en dus… Dit zal mijn vierde nacht zijn in mijn studioke, waarvan de helft met Simon. Heerlijk.

Het begint hier meer en meer op een woonst te lijken. Joppe zijn geïmproviseerd kamertje is afgeschermd en as we speak ligt hij zalig te dromen in zijn ‘grotejongensbed’. Mét zijn gloednieuw spokennachtlampje naast zijn bed, met dank aan ikea.

Aangezien ik bij een vriendin woon momenteel, in een studioke, heb ik een stuk van mijn privacy terug opgegeven. Simon kan hier komen slapen als hij wil, maar je deelt een badkamer en een keuken, en da’s best gezellig maar soms ben je blij dat je terug wat tijd alleen (of lees: met je lief) kan doorbrengen. En het verschil tussen ‘een vriendin’ in huis nemen en ‘een vriendin en haar lief’ in huis nemen is natuurlijk best groot.

En een ‘eigen stekje’ zonder eten of drinken is ook niet helemaal je van het, dus moest daar iets aan gedaan worden. Vandaag zijn Simon en ik dus naar de Saturn, de Ikea en de GB gereden. Onze buit? Een waterkoker, twee grote koppen en schoteltjes, theezakjes, suikerklontjes en koekjes. En daar zaten we dan, een uurtje later, thee te drinken op mijn bed, en gelukkig in elkaars ogen te kijken.

Soms heeft een mens niet meer nodig dan een kopje thee en iemand om het mee te delen om even heel erg gelukkig te zijn. Heerlijk toch?

Enfin! Verhuisd dus. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben. Wél over het fijne kerstweekend dat ik ondanks die verhuis gehad heb, en dan vooral de nachten. Vrijdagavond was Simon alleen thuis en ben ik een nachtje bij hem gaan slapen. Eerlijk? Ik slaap liever bij hem dan hij bij mij, en enkel en alleen omdat hij zo’n ongelofelijk reuzegroot heerlijk kruip-erin-en-verdwaal bed heeft. Serieus, ik vind het voeteneind gewoon niet. Heerlijk.

In mijn vorig appartement was het bed helemaal zo comfortabel niet (nood aan een nieuwe matras, maar die klus is nu voor Nick), en hier in mijn geïmproviseerd appartementje bij mijn vriendin is het bed wel lekker comfortabel maar… niet zo groot.

Vrijdag ben ik daar dus blijven slapen, en zoals steeds is dat heerlijk genieten en ontspannen. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik in bed met Simon nog zo ontspannen ben geweest, misschien was het een beetje de-stressen na al die scheidingskriebels, maar echt… Heerlijk.

Ik was in de veronderstelling dat ik hem voor volgende week niet meer ging zien, maar niets was minder waar: zaterdagavond is hij bij mij komen slapen tijdens mijn laatste nachtje in ‘mijn’ oud appartement. Nick had een kerstfeestje bij een vriendin (én een date, trouwens!) en kwam niet thuis slapen. Ik had mijn kleren ingepakt en liep een beetje kip-zonder-kop’ig rond toen zijn smsje kwam: ‘ik kom slapen’. Echt, ik werd instant terug rustig. Wat hij met mij doet weet ik niet, maar ik hou van mezelf bij hem: realistischer, rustiger, vrolijker, gelukkiger.

Eén van de dingen die ik de laatste tijd leuk vind om te doen met Simon (nee, niks kinky…) is elkaar vragen stellen. Vragen zoals “Londen of Parijs” en “Quickstep of Lotto”, maar evengoed meer existentiële vragen zoals: “wil je eigenlijk nog kinderen?”.

Kids. Kleine hulpeloze oh zo adorabele zelfgemaakte uit liefde gebouwde ukkies. Wil ik er nog? Natuurlijk. Graag zelfs. Nog eentje. Of twee?

Ik heb altijd de boot afgehouden bij Nick om aan een tweede kindje te beginnen omdat ik echt twijfelde of het met ons twee wel de goeie kant op ging. En dan is het makkelijker om te zeggen: “ik wil geen kinderen meer” dan “ik wil met jou geen kinderen meer”. Maar nu Nick en ik uit elkaar zijn begint het terug te kriebelen. Ik zou er nu meteen geen willen, maar op termijn? Ik heb nog tijd genoeg. Graag zelfs. Joppe is er nu twee en ik heb altijd gezegd dat er een tweede zou komen voor hij naar het eerste leerjaar gaat… Zoals ik zei. Tijd genoeg.

Wat ik niet verwacht had, is dat Simon er ook graag nog wil. Zijn oudste is al 12, ik dacht dat hij dan wel blij zou zijn dat dat afhankelijke er wat af is… Maar ik had eigenlijk wel kunnen weten dat hij er nog wou, die man straalt gewoon papa uit. Als ik hem bezig zie met mijn Joppe, ravotten of een boekje lezen of hem troosten als hij pijn heeft, hem een goedenachtkusje geven als hij gaat slapen. Op die momenten moet ik mijzelf mooi in toom houden, of ik zou hem in een opwelling wel eens ten huwelijk kunnen vragen. Bij wijze van spreken. Damn, smelt smelt. En dan lijkt een kleintje van ons twee misschien toch niet zo’n raar idee.

Om te beginnen zijn mijn lieve Simon en ik wél naar de sauna geraakt vorige zondag. Alleen niet die in West-Vlaanderen waar we initieel naar toe wilden, maar eentje dichter in de buurt. Who cares! Een hele dag saunahangen, zwemmen, relaxen, lekker eten, dutjes doen en vooral heel veel heel dicht bij mijn lief zijn. Heerlijk.

Wat heb ik geleerd in de sauna: mijn kameraad, die heelder theoriën heeft over welk soort volk op bepaalde uren naar de sauna komt, heeft gelijk. Tijdens de dag waren er vooral look-overs zoals hij dat dan noemt: ze kruisen je blik, maar je vergeet ze instant weer en kijkt verder. Want dat doe je nu eenmaal in de sauna, of je het nu toegeeft of niet: kijken. Kijken naar al die andere naakte lijven om je heen, zonder gène, met allemaal hun eigen imperfecties en perfecties. Hoe onzeker je ook over je lijf bent (present company excluded, ik zit nu eenmaal in elkaar zoals ik in elkaar zit en heb mij daar al eventjes mee verzoend) – als je in de sauna komt heeft iedereen wel iets. Dus kan je gewoon jezelf zijn en je daar niets van aantrekken.

De look-overs zijn dus zij waar je letterlijk overheen kijkt. De oudere dames en heren, de doorsnee mama’s met een horde kids erachteraan. Maar dan heb je nog die andere categorie: de look-ats. De mensen waar je naar kijkt. Waar je mee in de jacuzzi zit en denkt: niet mis. Wiens blikken je over je al even naakte lijf voelt glijden (of gebeurde dat nu enkel in mijn hoofd?) en waar je het helemaal niet erg van vindt.

Deze look-ats zie pas tegen de latere uurtjes. Rond etenstijd, als de mama’s en de kids naar huis moeten, dan wordt er bijna van shift gewisseld: ineens, zonder dat ik het had zien gebeuren, zat ik in een jacuzzi met Simon en nog vier niet onknappe twintigers. Even dacht ik dat ik in een van mijn kinky dromen terecht was gekomen (in een jacuzzi met 5 mannen, sorry maar dat deed mij even aan de realiteit twijfelen) maar het was de realiteit. Uiteraard had het groepje twintigers geen enkel idee dat ik daar aan de andere kant van die foute dingen aan het denken was, maar dat maakt het wel grappig. En trouwens, in mijn hoofd kan alles, toch?